Dlaczego iskierka zgasła?

   Moje dziecko przed snem zaczyna śpiewać Z popielnika na Wojtusia....
Myślę, że nauczyła się w przedszkolu. Ja śpiewałam tę kołysankę sporadycznie, gdyż wydawała mi się depresyjna i ponura i chyba dla starszych dzieciaków, bo jak wytłumaczyć dwulatkowi co to Baba Jaga i czemu Wojtuś płacze...

W przedszkolu widocznie podczas leżakowania odtwarzano ją dzieciom. Córka dochodzi do momentu...iskiereczka zgasła...oczy zachodzą łzami...

-dlaczego zgasła  iskiereczka?
- iskiereczka to taki mały ogień, gaśnie jak świeczka,gdy w nią dmuchasz-tłumaczymy
-ale dlaczego zgasła?
-tak jak gwiazdki mrugają i gasną, podobnie iskierka
-ale dlaczego zgasła?-łzy w oczach
-może chciało jej się spać-zmieniamy taktykę-jak się wyśpi to się zaświeci
Za chwilę:
- czemu iskiereczka zgasła?
-zaśpiewajmy inną kołysankę, może o kotku Aaaa kotki dwa...
-ale zgasła naprawdę? po co?-przerywa nam dziecko
-gdzie jest iskiereczka? poszukam ją...
-to tylko piosenka-kolejna zmiana taktyki-w niej wszystko jest na niby, ten pan co śpiewa wymyślił sobie iskiereczkę...
-nie,iskiereczka jest smutna, bo zgasła-podnosi się-ja też zgasnę?
- zgasnąć może tylko to co się pali, przecież nie jesteś świeczką-próbujemy ją rozbawić i ominąć refleksje natury filozoficznej
Leży, zamyka oczy, i nagle słyszymy:
-...ale dlaczego ta iskierka zgasła?

Dieta mamy dwulatka

   Dużo mówi się o diecie kobiety w ciąży, mamy karmiącej i o żywieniu dziecka. Literatura milczy natomiast na temat mam starszych dzieci. Prawda jest taka, że kobieta próbująca łączyć pracę zawodową z macierzyństwem sama nie ma czasu jeść. Wypije kawę, zje w pracy na szybko kanapkę, po powrocie zajmuje się dzieckiem, gdy je uśpi sama idzie spać odpuszczając kolację. Po jakimś czasie czuje, że słabnie, jednak nie ma czasu zadbać o swoją dietę.
Dla odmiany musi balansować między lekkostrawną dietą dziecka i nierzadko ciężkostrawną,polską kuchnią reszty.  Dieta kobiety powinna diametralnie różnić się od diety mężczyzny i żywienia dziecka.
Po rozmowie z młodym matkami wnioski są następujące:
- początkowo matka prawie nic nie je, by nie zaszkodzić dziecku
-matka prawie nic nie je bo nie ma czasu albo apetytu by jeść
-matka prawie nic nie je, bo jest na diecie (zrzuca kilogramy po ciąży lub boi się przytyć/utrzymuje wagę).


  Organizm kobiety bardzo często wystawiany jest na próbę: poród, połóg, produkcja mleka i inne wydarzenia, które nie przytrafiają się panom i dzieciom.Dieta mamy, każdej kobiety powinna być wyjątkowo dopracowana. Nie możemy funkcjonować na resztkach paliwach, nasz organizm musi być przygotowany na wszelkie wyzwania.
Dieta kobiety zatem powinna być przemyślana. Dzień bez warzyw to dzień stracony.
 Na talerzu kobiety połowę powinny zajmować warzywa lub jeśli jemy na słodko połowę zajmą owoce. Resztę białko, nabiał, zboża, kasze.
Do picia minimum szklanka wody z cytryną na trzy godziny oraz koktajle warzywno-owocowe.


  

Adaptacja już za nami....

   Od dawna wiedziałam, że będę zajmowała się moją córką do wieku przedszkolnego w domu. Potem zaś planowałam pogodzić pracę z macierzyństwem. Odkąd moje dziecko skończyło dwa latka zaczęłam planować zapisanie mojej córki do przedszkola. W przekonaniu tym utwierdziła mnie zachęta pediatry. Wiedziałam też, że edukacja przedszkolna będzie miała pozytywny wpływ na moją jedynaczkę. Żaden dom nie zapewni dziecku tyle atrakcji i form rozwoju na wielu płaszczyznach co dobre przedszkole.
Każdy rodzic na początku obawia się , że za wcześnie jeszcze na przedszkole. Moja córka miała równo 2,5 roku.  Uczyłam się przecież na studiach , że nieliczna grupa dzieci jest niedojrzała emocjonalnie do rozłąki z dotychczasowym opiekunem.  W dodatku jedynaki i dzieci, które spędzały czas głównie  z jednym opiekunem wykazują większe problemy z adaptacją.

Moje dziecko wyjątkowo sprawnie przeszło adaptację do przedszkola. Pomógł nam z jednej strony fakt, że zapisaliśmy ją pod koniec pierwszego semestru, gdy już pozostałe dzieci nie płakały, z drugiej strony nie wpoiliśmy jej strachu przed ludźmi i obcymi miejscami.

Adaptację przerywały nam dwie dwutygodniowe infekcje. Dziecko przed infekcją robiło się marudne, płakało w przedszkolu i po infekcji, odzwyczajało się od zasad przedszkolnych. Dzisiaj myślę, że adaptację przeszliśmy wyjątkowo sprawnie.  Moje dziecko na przedszkole mówi drugi domek. Ma kolegów i koleżanki, teatrzyki i wydarzenia przedszkolne, plastykę i rytmikę. Ja cieszę zaś, że nie czekałam z zapisem do września, ponieważ moje dziecko wiele by straciło.

Mimo, że adaptacja przebiegała sprawnie były w jej trakcie dni, gdy naprawdę zastanawiałam się czy dobrze zrobiłam. Pierwsze dni w przedszkolu dziecku przypadły do gustu: nowe zabawki, plac zabaw, dzieci. Później zaczęło się przeziębienie, marudzenie, łezki w oczach. Pytania: gdzie jest mama, kiedy wrócisz, już byłam w przedszkolu i wystarczy. Płacz spowodowany tym, że trzeba sobie radzić samemu i że, trzeba pracować w grupie, przecież dotychczas rodzice kręcili się w życiu dziecka dziecka jak planety wokół słońca. Dla rodziców ból serca i ścisk w żołądku, bo dziecko daje do zrozumienia, że chce chodzić do przedszkola....ale z nimi. Rodzice muszą natomiast wyjść a potem biczować się w myślach przez cały dzień.
Dorośli też nie ułatwiają adaptacji. Pewnego razu w szatni  pewna kobieta powiedziała do dokazującego pięciolatka: jak się nie uspokoisz to po ciebie nie przyjdę i zostaniesz sam na noc w przedszkolu. Pięciolatek tylko się roześmiał, wiedział, że mama tylko go straszy, lecz mojemu dziecku będącemu czwarty dzień w przedszkolu oczy zrobiły się wielkie ze strachu i od tej pory zaczął się płacz w przedszkolu. Takich przykładów mających nastraszyć dziecko było jeszcze kilka. W tej kwestii dorośli są bardzo kreatywni. Cieszę się, że moje dziecko potrafi już mówić i gdy usłyszy coś takiego od razu mi przekazuje kto i co powiedział.
Były takie dni w ciągu pierwszego miesiąca, gdy zastanawiałam się czy  moje dziecko w przedszkolu kiedykolwiek się zaadaptuje. Bałam się, że płacz za nami będzie trwał przez wiele miesięcy. W praktyce po dwudziestu dniach  przecinanymi dwiema dwutygodniowymi infekcjami usłyszałam, że w przedszkolu fajnie było.Płacz wynikający z tęsknoty za rodzicami się skończył. Od tamtej pory prawie codziennie słuchamy opowieści, że jedzonko było pyszne i jak świetnie się bawiła. Ufff :)

Moje dziecko sobie nie poradzi

  

Ona nie je sama zupy, bo będzie bałagan Patrzę na matkę karmiąca swoją dziesięciolatkę łyżką. Kobieta podsuwa córce łyżkę nie uroniwszy ani kropli. (Jak czysto, jak perfekcyjnie).
Mój trzyletni syn nie pójdzie do przedszkola, jest za mały. Mały lata w pampersie, przecież zasikałby nowy dywan. (Jak czysto, jak perfekcyjnie).
Moje dziecko nie pójdzie wcześniej do pierwszej klasy, ono sobie nie poradzi.(Oj na sto procent?).

Dlaczego nie pozwalamy dzieciom na samodzielność?
Czysty obrus i dywan są ważniejsze niż dziecko które jest samodzielne?

Moje dziecko samodzielnie zaczynało jeść jak miało pół roku. Wiązało się to z bałaganem, szczególnie gdy zaczynała jeść zupy. Dzisiaj je już spokojnie i czysto,  ma już dwuletnią praktykę w samodzielnym jedzeniu  a ja spokojną głowę, że w przedszkolu będzie potrafiła sama zjeść.

Często nie wierzymy we własne dzieci, a one aż się wyrywają do samodzielności.
Każde dziecko przechodzi etap Ja śam/Ja śama...

Wtedy jest najlepszy czas na naukę samodzielności. Naukę jedzenia, picia, ubierania się, korzystania z nocnika, samodzielnego podciągania.

Często widzę, że dziecko chce się samo ubrać, ale przecież osoba dorosła zrobi lepiej. Równiutko wciągnie podkoszulek, idealnie założy skarpetki, czapkę na właściwą stronę...

Och, brawo, brawo!!! Jaka idealna!
Cóż że nie pozwala dziecku na samodzielność, że to dziecko powinno być chwalone za pierwsze sukcesy, cóż że ma dwie lewe ręce...
Kto tu przechodzi etap Ja śam? Dorosły czy dziecko?

Osobie robiącej lepiej od dziecka  order tylko przyznać, jak wzorowo, potem zdziwienie czemu dziecko samo nie podejmuje żadnej aktywności, od małego wie, że dorosły zrobi lepiej.